maandag 14 oktober 2019

Time for change...



Ja, ik weet het. Het is al héél lang geleden dat ik een blog schreef. Zo’n 10 maanden om precies te zijn. Geloof me, ik denk heel vaak dat het weer eens tijd wordt voor een blog. Maar het komt er gewoon niet van. Veel te doen, soms teveel. En daarnaast de vraag: “Waar wil ik dat mijn volgende blog over gaat?” 

Moet het een blog zijn met een soort update van hoe het leven is zo’n 3 jaar na de verhuizing? Moet het een blog zijn vol grappige, soms tenenkrommende anekdotes die we beleven als Nederlanders in België? Moet het een blog zijn met dingen die ik meemaak in en door mijn werk in het Regenbooghuis? Moet ik een soort conclusie trekken hoe het met me gaat na 3 jaar in België? Ik weet het niet.
Over alle bovenstaande zaken kan ik wel een blog volschrijven. Zo kan ik vertellen dat 3 jaar na de verhuizing, het er naar uitziet dat ons leven weer aardig op de rit is. Nu Antoine ook eindelijk een baan heeft die beter bij hem past, zijn er eigenlijk nog weinig dingen die “geregeld” moeten worden alleen om het feit dat we geëmigreerd zijn. Tja, we willen nog wel graag een huis of appartement kopen, ipv huren zoals we nu doen. Maar de plek in Hasselt en ruimte die we nu hebben, zijn niet makkelijk te evenaren, dus schuiven we dat maar even op de lange baan.
Anekdotes zijn er ook genoeg. We worden nog vaak genoeg als Nederlandse toeristen gezien. Nooit eerder werkte én woonde ik in dezelfde stad; wat dat betreft ben ik toch wel een soort Hasselaar lijkt me. Maar nog steeds komt het voor dat er gedacht wordt, dat de pralines die ik koop, een souvenir zijn om mee naar huis (in Nederland dus!!) te nemen. Of krijg ik de opmerking dat betalen met een Nederlandse bankkaart niet zal lukken. En dat, terwijl wij al een Belgische bankkaart hadden voor we überhaupt in Gent of Hasselt woonden..... 
Het is die tongval hè, die me nog steeds de das om doet. Als iemand me nog een vloeiend Vlaamse tongval kan en wil aanleren, hou ik me van harte aanbevolen!
Over mijn werk is ook genoeg te schrijven. Nooit zo’n afwisselende en uitdagende baan gehad die mij op zoveel verschillende plekken bracht, die mij zoveel leert en waardoor ik zoveel mensen ken. Heel vaak denk ik ook: “Zie mij nu toch.....wie had toch ooit gedacht, dat ik nu hier zou staan en dit zou meemaken?!” Uitdaging genoeg dus en na een lange zoektocht echt een job die me op het lijf geschreven is.

Dit alles opgesomd te hebben, kan je bijna niet anders denken dan dat het allemaal goed gaat met ons. En dat is ook zo. Er is alleen wel een grote “maar”. En dat is dan gelijk de conclusie die ik nog zou kunnen trekkenik geniet te weinig. Het leven gaat als een grote wervelwind aan me voorbij. De snelheid en gevuldheid van mijn dagelijkse leven zorgt ervoor dat ik te weinig stilsta bij waarom wij eigenlijk naar België zijn verhuisd. Kort gezegd om te genieten van net dát verschil tussen België en Nederland. Datgene wat wij in Nederland niet vonden en waarvoor we zo ongeveer elk weekend naar België gingen.
We hoopten dat, door in België te gaan wonen, we ons Belgische go-with-the-flow gevoel zouden kunnen integreren in ons dagelijks bestaan. Als ik heel eerlijk ben, is dat tot nu toe nog niet echt gelukt. Ons leven in Nederland was druk, ons leven in België is zo mogelijk nog drukker. Zelfs de meeste weekenden zijn al ver op voorhand gevuld. En dan bedoel ik niet met naar Gent gaan, of met andere Belgische go-with-the-flow activiteiten.
En staat er dan eens niks, dan betrappen wij onszelf erop dat we eigenlijk te weinig energie hebben om iets te gaan doen, zoals we dat tijdens de weekenden dat we nog in Nederland woonden deden. Ons drukke bestaan resetten in Gent bijvoorbeeld. Daar komen we minder nu we in Hasselt wonen, dan toen we in Arnhem woonden.
En ik mis het leven in Gent, of het gevoel dat wij hadden als we vanuit Nederland naar België gingen, dan ook gigantisch. 

Vanochtend liep ik mijn dagelijkse rondje rondom Hasselt en overdacht ik alles wat ik hier nu ook schreef. De conclusie is een beetje pijnlijk en geeft me best een beetje een triest gevoel.
Maar....mijn motto “Life’s what you make it” zou mijn motto niet zijn, als ik dit moment niet zou gebruiken om er iets aan te doen. Wat dat betreft is het helemaal goed dat het er eindelijk van gekomen is om een blog te schrijven. Ik ben er grotendeels zelf bij dat dit gebeurt en dat ons leven een richting opgaat die we zo niet bedoeld hadden. 
Time for change. Tijd om te gaan doen waarvoor we naar België kwamen, waarvoor we alles achter lieten en waarvoor ons leven toch wel zo’n 3 jaar op zijn kop heeft gestaan. 

Het is nog niet te laat om wat meer te gaan genieten. 


zondag 24 februari 2019

Over die ene zonnige dag in februari 2016

And we're gonna be alright 
                     Dry your tears and hold tight 
                    Can't you tell? I got news for you 
                    Sun is shining and so are you

Het refrein uit het nummer van Axwell Ingrosso, Sun is shining.

De zon scheen die dag net zo uitbundig als vandaag. 24 februari 2016, een woensdag was het. Vandaag 3 jaar geleden. Ik had vakantie, regio Zuid niet, dus Casper moest naar school en Antoine moest werken. ‘s Ochtends althans, want ‘s middags hadden we grote plannen.

Al een hele tijd zat Antoine in een sollicitatieprocedure en niet zomaar één. Sterker nog; een sollicitatieprocedure die ons hele leven op zijn kop zou kunnen zetten. Want als hij die baan zou krijgen, zouden we gaan emigreren naar België. Kreeg hij ‘m niet, dan waren we terug bij af. En het was al vaker gebeurd in de maanden ervoor dat we dachten eindelijk naar België te kunnen verhuizen, maar een baan op het laatste moment niet doorging.
Daarom was het zenuwslopend, dat wachten, juist omdat er zoveel vanaf hing. En het duurde en duurde maar, die procedure. Ondertussen was ik al maanden aan het rondkijken op Immoweb, op zoek naar woonruimte. Want stel je voor: van de ene op de andere dag zou het licht op groen kunnen komen te staan. En dan wil je ook ergens wonen hè;)
Ons huidige huis had ik al een tijdje op het oog, het was zelfs al in prijs verlaagd. Hoewel ik een beetje bijgelovig ben (lees in dit geval: als we zouden gaan kijken, terwijl we niet wisten of we zouden gaan emigreren, kón dat in mijn ogen weleens betekenen dat het allemaal niet door zou gaan), had ik ook wel het gevoel dat we in elk geval moesten laten blijken dat we geïnteresseerd waren in dit huis.
Dus....ondanks dat we niet wisten of Antoine de baan zou krijgen, maakten we een afspraak voor een bezichtiging, hier in Hasselt. Op die 24e februari dus. Vandaag 3 jaar geleden. Net zo’n stralende dag als vandaag.

We haalden de sleutel bij de makelaar (voor ons heel bijzonder, want in Nederland ga je echt niet alleen naar een pand kijken), liepen naar het pand, kwamen aan op de 3e verdieping en daar stonden we dan. Totaal in het donker, want het lichtknopje konden we niet zo snel vinden.
En toen ging Antoines GSM. En terwijl ik probeerde het sleutelgat te vinden, hoorde hij aan de andere kant van de lijn dat hij de baan gekregen had. Op exact hetzelfde moment als dat ik de deur opendeed. Van de donkere hal stapten wij onze nieuwe woonkamer binnen, badend in het zonlicht. Exact zoals nu, dit schrijvend op de bank in diezelfde woonkamer, badend in de zon.

We pakten elkaar vast en beseften, of eigenlijk nog niet, dat we net een heel belangrijke stap hadden gezet. Niet van de donkere hal naar de zonnige woonkamer, maar van al onze zekerheden in Nederland, naar het grote, onbekende avontuur in België. Echt, ik weet nog zo goed hoe dat voelde.

De volgende dag reed ik naar winkelcentrum Kronenburg in Arnhem, omdat ik opeens sterk de behoefte had om iets “normaals” te doen, als een houvast ofzo. Dus gewoon boodschappen doen alsof er niets aan de hand was. Alsof het gewoon voorjaarsvakantie was en ik een dagje ging shoppen. Dat nummer van Axwell Ingrosso was toen op de radio. Als ik het nu nog hoor, voel ik me weer exact zoals 3 jaar geleden. Muziek kan herinneringen zo sterk terugbrengen!

Al de hele dag denk ik terug aan die 24e februari, vandaag 3 jaar geleden. De zon schijnt weer net zo fel als toen. Er is veel gebeurd in de tussentijd. Blijdschap en verdriet van dingen die ook gebeurd zouden zijn als we in Nederland waren gebleven. Maar ook blijdschap en verdriet veroorzaakt júíst doordat we deze stap gezet hebben. 

Of ik gelukkiger ben in België? Na bijna 3 jaar hier te wonen denk ik niet dat we echt veel gelukkiger zijn. Of constant in een soort hiep hiep hoera stemming zijn, alleen om het feit dat we in België wonen. Ook in Nederland was ons motto “Life’s what you make it”, hadden we het fijn en probeerden we het beste uit ons leven te halen.
Maar trots ben ik wel en ook heel vaak verwonderd. Dan denk ik:”Zie mij nu eens!” Omdat het eigenlijk totaal niet bij me past, dat wat we gedaan hebben. En ik ook nooit had kunnen denken dat mijn leven zou zijn zoals het nu is. In een ander land, met een heel andere job dan die ik al die tijd als leerkracht had Nederland. Maar die mij zoveel moois heeft gebracht en mij al zoveel geleerd heeft, ook over mezelf.

Zo zie je maar, waar je ook bent, de zon die schijnt is overal dezelfde. Maar schijnt hij niet, onthoud dan: if it never rains, then we’ll never grow.




zondag 9 december 2018

Recensie: Joe Hardy ontroert in Theatershow en zorgt aansluitend voor hét ambiancefeest van het jaar

De recensie van het Fanbal van Joe Hardy in 2017 was eigenlijk bedoeld als eenmalig uitstapje in mijn blog. Maar wie had gedacht dat deze tot op de dag van vandaag nog meerdere keren per week gelezen zou worden? Geheel terecht natuurlijk, daar niet van. Joe’s Fanbal mag zeker het hoogtepunt van het jaar 2017 genoemd worden. Echter: terug blijven lezen over een Fanbal van het jaar ervoor, terwijl er inmiddels een nieuw Fanbal heeft plaatsgevonden, dát kan natuurlijk niet. Daarom opnieuw een terugblik. Op het hoogtepunt der hoogtepunten, vandaag in de Labyrinth Club.

Ook aan dit Fanbal ging een lange voorbereiding vooraf. De eerste aankondiging van editie 2018 werd gedaan op 5 augustus, in de tent van Tuilt Feest. Een oorverdovend applaus ging op. Plaats en datum waren daarmee bekend, maar er rustte een grote verantwoordelijkheid op de schouders van het management van Joe. WAT was er nodig om Fanbal 2017 te kunnen overtreffen? WIE was er goed genoeg om in het voorprogramma van het Vlaams Muzikaal Wonder te mogen optreden? 
Aan de fans werd hulp gevraagd en vele suggesties volgden; De Romeo’s, Get Ready, zanger Rinus en vele anderen werden genoemd. Heel fijn, al dat meedenken.... maar laten we eerlijk zijn: eigenlijk komt iedereen toch vooral voor Joe en zijn voltallig orkest...  

Tijdens een groots opgezette persconferentie op 24 september, waar de pers in enorme getale aanwezig was, werd uiteindelijk het affiche van het Fanbal bekend gemaakt. En dat niet alleen; Joe kondigde tevens zijn Theatershow én de lancering van zijn biografie aan en gaf alvast een voorproefje daarvan door het voorlezen van een zeer persoonlijk fragment. En men wist: zondag 9 december kón niet anders dan een prachtige dag worden.

En een prachtige dag, dát werd het. Van de eerste noot bij de Theatershow tot de laatste tonen op het Fanbal. Van de fijnzinnige klanken van Iwein Jacobs’ accordeon tot de stomende beats van DJ Yves Biza. En steeds daartussenin the one and only Joe Hardy. Schlagerzanger en ambiancemaker, maar ook een gevoelig verhalenverteller die menig traantje weg deed pinken bij de aanwezigen. 




Deze dag werd voor ieder wat wils. Van de fans die de voorkeur gaven aan een wat rustiger setting, tot de jonge honden (van ongeacht welke leeftijd) die juist eens een middagje flink uit hun dak wilden gaan. En steeds was daar Joe om de mensen te ontroeren of juist op te zwepen. Kortom, om ze hoe dan ook een onvergetelijke dag te bezorgen.
Laten we niet uit oog verliezen dat Joe dit niet alleen deed. En dat er zéker gezegd moet worden dat Joe’s voltallige orkest Danny daar een grote rol in speelde. Datzelfde geldt voor TO, net als altijd van onschatbare waarde, vandaag aangevuld met enkele hulprodeo’s. En last but not least alle muzikale omlijsting er omheen: de Joe’ettes mét Joey, DJ Benny Dorm, Iwein Jacobs, Axel Lane en DJ Yves Biza. Allen toppers die de sfeer er inbrachten.

Ik stond erbij en keek ernaar. En wie dacht dat ik het na al die jaren allemaal wel gezien had, heeft het mis. Vandaag was ik wéér overdonderd. 
Joe en Danny, vandaag beseften we eens te meer: dankzij jullie wordt ons leven nooit meer hetzelfde ;) En dat is fantastisch 💕.

donderdag 9 augustus 2018

Over een Arnhems Meisje in het Regenbooghuis 🏳️‍🌈

Bijna 3 maanden werk ik nu bij Regenbooghuis Limburg. Hoogste tijd om er een blog aan te besteden. Maar hoewel ik me dat al heel lang voorneem, is het nog niet zo evident om daadwerkelijk mijn gedachten op papier te krijgen. Omdat ik niet eenduidig kan zeggen hoe ik de afgelopen maanden heb beleefd. Omdat ik het gevoel heb er pas net te werken, in tegenstelling tot andere werkplekken waar ik na 3 maanden echt wel het gevoel had een beetje gesetteld te zijn. Omdat ik bang ben de verkeerde woorden te gebruiken, misschien?
Vast staat wél dat een item over mijn werk in het Regenbooghuis absoluut past in mijn blog. En hier kan ik wel duidelijk zeggen waarom ik dat vind: omdat ik trots ben op het werk dat ik doe!

Tussen het moment waarop ik wist dat ik de job kreeg en het moment van de daadwerkelijke start, zat een week of 6. Naast blijdschap, trotsheid en verwondering dat men MIJ had gekozen voor de job, voelde ik ook wel twijfels. 
Zet mij voor een klas en ik leg het naamwoordelijk gezegde uit, ongeacht op welke school. Maar van deze baan wist ik niet wat te verwachten. Wist ik al wel genoeg van de context om er in te werken? Nee, absoluut niet, maar zou ik me die snel genoeg eigen kunnen maken? En hoe zou het zijn, als hetero cisvrouw in de holebi- en T-gemeenschap? Zou er wel een match zijn? Zou ik geen stomme of kwetsende dingen zeggen? Zou men mij in de Regenbooggemeenschap niet zien als buitenstaander en zich afvragen of ik wel de juiste persoon ben om het Gelijke Kansenbeleid op te volgen? Vragen die heel lang hebben gespeeld, soms nog spelen en misschien nooit eenduidig te beantwoorden zullen zijn.

Er zijn echter 2 belangrijke zaken die maken dat ik op dit moment kan zeggen dat ik een toffe job heb, waar ik mij steeds meer als een vis in het water voel. Het eerste is, dat waar ik ook kom en wie ik ook ontmoet, van de eerste uitnodiging om naar een tentoonstelling in Tongeren te komen, tot op de dag van vandaag, iedereen zo ontzettend aardig is, behulpzaam ook, en geïnteresseerd. 
Wie mij iets beter kent en weet hoe het ging op mijn werk in Maastricht, vlak na onze emigratie, weet dat ik daar ontzettend opgelucht en dankbaar voor ben. Omdat ik als geen ander heb ervaren hoe het ook kan zijn als je start in een heel nieuwe omgeving, na 18 jaar op dezelfde plek gewerkt te hebben. 
Maar dat is een persoonlijke reden voor mij. De andere reden waarom ik mij in deze baan wil vastbijten en meer dan het beste van mezelf wil geven, heeft te maken met de maatschappij. De maatschappij die tolerant lijkt, maar het helaas nog lang niet is. Dat is me de afgelopen maanden al heel vaak pijnlijk duidelijk geworden. 
Toen ik de column las van Stijn (“Freek”, stijnzijn.com), die zijn focus volledig gelegd had op het redden van een jonge ekster en in zijn goedheid om een doos voor dit diertje te zoeken een café binnenstapte en daar geconfronteerd werd met gefluister over zijn geaardheid. 
Toen ik las over het homokoppel dat afgelopen week in Gent te maken kreeg met een ernstig geval van gaybashing. 
Toen ik tegenover de ouders van een transman zat, die vertelden over de zelfdoding van hun zoon. Enzovoort, enzovoort. 
Mijn baan is meer dan nodig, helaas. En het is niet dat ik als hetero-vrouw, die zelf nooit in deze situaties geweest is of zal zijn, mij niet in kan zetten om dit soort situaties in de toekomst te voorkomen. In MOET zetten en in WIL zetten. 
Ik ben nog lang niet goed genoeg thuis in mijn werk, ik leer nog elke dag. Er zullen nog veel momenten zijn waarop ik niet weet hoe ik in deze context het best kan reageren. Welke woorden ik moet vinden. Wat een juist voorstel of besluit is. Maar ik ga ervoor. Men heeft mij het vertrouwen gegeven om deze job te doen en dus ga ik die met mijn hele ziel en zaligheid zo goed mogelijk uitvoeren!

En zo kwam hij er dan toch, een blog over het Arnhemse Meisje in het Regenbooghuis. Een vrij serieuze dit keer en dat is oké. Wie weet is de volgende weer wat luchtiger. Over Nederlandse bankkaarten in Belgische winkels, over de Hollandset van Vlaams Muzikaal wonder Joe Hardy, of over hilarische aannames van mensen die zich laten misleiden door mijn nimmer afnemende Nederlandse tongval. 
We gaan het zien.....er zijn zoveel dingen waar ik als Nederlandse in België nog steeds tegenaan loop, of mij over verbaas, of die mij plezier doen.....Never a dull moment, zullen we maar zeggen. Belangrijkste is dat ik nu in mijn werk ook mijn steentje bij kan dragen in het land waar ik van hou. En dat geeft sowieso een goed gevoel!

vrijdag 29 juni 2018

Over de rol van Sociale Media

Al sinds vorige week doe ik mijn best om mij afzijdig te houden van de publieke opinie in Nederland naar aanleiding van het examendrama op de school in Maastricht, waar ondertussen iedereen van gehoord heeft en waarvan de meeste mensen wel weten dat ik getrouwd ben met een werknemer van deze school.
Ik doe dit in de 1e plaats omdat ik er inhoudelijk niks over wil zeggen, om discreet te zijn en omdat er eigenlijk niemand op mijn mening zit te wachten.
Ik doe dit ook, omdat ik de massale woede en ontreddering bij de examenkandidaten en hun ouders begrijp. Ik heb zelfs begrip voor de manier waarop een (kleine) groep mensen dit uit, hoewel dit niet mijn manier is en het met name verbaal naar mijn mening soms ook grenzen overschrijdt. Maar nogmaals, ik heb daar begrip voor. 

Toch kan ik het niet laten om mijn hart een beetje te luchten. 
20 jaar lang was ik docente Nederlands en leerde ik de leerlingen in mijn lessen “mediawijsheid” aan; het verstandig omgaan met sociale media. Ik leerde ze dat je na moet denken over wat je wilt delen, hoe verregaand een post op sociale media kan gaan, zelfs jaren later nog. Hoe funest het kan zijn om anderen via sociale media op een onheuse manier te benaderen en nog veel meer. Nooit gedacht dat er ooit een situatie zou zijn waarin de consequenties van alles maar roepen op sociale media nog eens zo dichtbij kwam.

Want echt, iedereen van Roodeschool tot Vlissingen, of het nu de bakker, een econoom, of een hondentrimster is,  lijkt een mening te hebben over wat er in Maastricht aan de hand is en vooral wat er moet gebeuren met de mensen die in hun ogen schuldig zijn. Mensen die nog nooit van deze school in Maastricht hadden gehoord, niet weten wat een PTA is, niet weten hoe de procedure rondom examens is geregeld, vertellen nu opeens luid en duidelijk wat er moet gebeuren met “de schoften” die dit veroorzaakt hebben.
1) als het zo makkelijk was om te zeggen waar dit fout is gegaan, dan was het vast niet zo ver gekomen 
2) iedereen over één kam scheren is nooit verstandig 
3) ongenuanceerd allerlei dingen roepen, die door andere mensen dan weer als waarheid kunnen worden opgevat, maakt het drama alleen maar groter. 
En 4) de verantwoordelijken die de consequenties er écht wel van zullen ondervinden, nadat dit onderzocht is, misschien zelfs wel als ze niet eens direct betrokken zijn, zijn ook gewoon mensen met familie, met een gezin, met kinderen. Die ook alles kunnen lezen wat er over hun partner, vader of moeder, enzovoort wordt verteld. Daar al eens bij nagedacht?!?

Nogmaals, geloof maar dat ik ook wel zie hoe groot dit drama is. En daarom ook begrip heb voor alle boosheid van de direct betrokkenen,  zelfs voor de manier waarop sommigen dit verbaal en soms fysiek uiten.
Maar alsjeblieft....het zou zo verstandig zijn als de rest van het land zich er gewoon buiten hield. Niet in de laatste plaats, omdat het merendeel van wat ik lees, nergens op gebaseerd is, maar nu wel zwart op wit staat. 
Gelukkig heb ik veel contacten in het onderwijs. Praat nog eens met je leerlingen over sociale media. Het kan heel leuk zijn, Facebook, Twitter, Instagram en wat niet meer. Maar aan de andere kant ook net zo verwoestend. Laten we er verstandig met zijn allen mee omgaan en het drama niet nog groter maken dan het is.


dinsdag 8 mei 2018

Over de buitenkant en de binnenkant. En dat schijn soms bedriegt.


Ik ben er aan begonnen, mijn nieuwe blog. Of ik hem ook daadwerkelijk post, weet ik nog niet. In de statistieken zie ik dat er elke dag op mijn blog gekeken wordt vanuit veel verschillende landen en naar verschillende posts. (Die van Joe doet het nog steeds het beste qua views, maar dat is ook geheel terecht 😉). Wat ik ermee zeggen wil; dat zou kunnen betekenen dat mensen toch wel geïnteresseerd zijn, of op zijn minst nieuwsgierig, naar het wel en wee van een Arnhems Meisje in Hasselt en haar gezin. 
Aan de andere kant: als ik schrijf wat me op dit moment het meeste bezighoudt in mijn hoofd (niet de praktische, dagelijkse dingetjes), dan kan ik me ook voorstellen dat het meer van hetzelfde is en mensen zich afvragen of ik nu nog steeds moet zagen over hetzelfde onderwerp.....
Maar vooruit, voor een groot deel is mijn blog ook bedoeld als dagboek voor mezelf en om later, als we grijs en bejaard in een “home” wonen (zou dat in Gent of Hasselt zijn?!), terug te kijken op ons hele emigratie-avontuur en vast te kunnen stellen dat het het allemaal waard is geweest. Want dat geloof ik nog steeds. Dat het “het” allemaal waard is. Al is dat “het” waarschijnlijk moeilijk te begrijpen voor anderen.

Bijna twee jaar wonen we nu in Hasselt. Dat is al best een tijd. Hoewel we af en toe nog tegen nieuwe dingen aanlopen (de aanvraag om straks te mogen stemmen, de keuze voor een middelbare school voor Casper die hier heel anders verloopt dan in Nederland, enzovoort), is twee jaar echt wel lang genoeg om je leven op de rit te krijgen, praktische zaken te regelen en een conclusie te trekken of je beter wél of beter níet had kunnen emigreren. Wel, voor ons is de conclusie absoluut dat we op onze plek zijn in België en gelukkig dus de keuze hebben gemaakt om alle schepen achter ons te verbranden en ervoor te gaan. Terug naar Nederland gaan we dan ook zeker niet meer.

Dat “het” waar ik hierboven over sprak en wat het na twee jaar voor mij nog steeds lastig maakt, heeft absoluut meer te maken met mezelf en mijn karakter.
Er zijn mensen die ons “stoer” vinden, omdat wij deze stap genomen hebben. Er zijn mensen die tegen me zeggen dat ze zeker verwacht hadden dat ik uiteindelijk een baan als deze, waar ik volgende week begin, zou vinden, gewoon om wie ik ben en wat ik laat zien. Er zeggen mensen dat ik “inmiddels vrij goed geïntegreerd ben”. Ik hoor dat mensen er “het volste vertrouwen in hebben” dat het allemaal op zijn pootjes terecht komt. Allemaal lovende woorden, waar ik heel blij mee ben. Die niet gezegd worden, om zomaar iets liefs te zeggen, maar omdat mensen ons kennen, van een afstand meekijken en meeleven en zien wat we gedaan hebben en waar we nu staan. Zowel in ons privéleven als op werkgebied.

Wat echter maar weinig mensen weten, is dat achter mijn lach, spontaniteit en zelfverzekerdheid iemand schuilgaat die moeite heeft met veranderingen, die niet zo makkelijk een praatje aanknoopt met mensen die ze nog niet zo goed kent, die dingen moeilijk kan relativeren en van zich afzetten. Die zich van tevoren enorm zorgen kan maken over hoe dingen die nieuw zijn zullen gaan. Pas op hè, als het nieuwe eenmaal mijn comfort zone is geworden, dan heb ik daar nog weinig last van. Dan weet ik hoe dingen gaan, weet ik van mezelf dat ik het kan en dan gá ik er ook voor. Maar voor die tijd niets van dat alles.


Volgende week begin ik aan mijn nieuwe job. Alweer, voor mijn gevoel . En hoe blij ik ook ben met deze baan, hoe zeer ik ook erin wil vliegen en dit ook zeker ga doen, op dit moment is het toch weer heel erg spannend. Ondanks dat ik al wat mensen bij het Regenbooghuis heb ontmoet, die me een zeer warm en gastvrij welkom hebben gegeven, voel ik toch weer een misselijkmakende spanning vlak onder mijn hart, hetzelfde als op de dag voor ik bij UCLL begon (waar ik 10 sept ‘17 een blog over schreef), in Eindhoven begon en in Maastricht begon. 
Vier keer in minder dan twee jaar tijd beginnen aan een nieuwe baan is niet evident voor iemand als ik, die daarvoor 18 jaar op dezelfde plek werkte. Of het inmiddels niet went, starten op een nieuwe plek?! Misschien is dat zo bij anderen, maar bij mij went er helaas weinig op dit vlak. Ik ervaar ondanks blijdschap en trots op dit moment vooral weer een enorme drempel. 

Gisteren las ik de spreuk “Kijk niet teveel achterom, die kant ga je toch niet op”. Wijze woorden. Helaas zijn gevoel en verstand iets totaal anders. Mijn verstand weet dat ook wel. Mijn gevoel is echter op zulke momenten vaak: "Was dit het nu echt allemaal waard? Was je niet beter in Nederland gebleven?” Op mijn werk in Nederland wist ik precies wat ik op dit moment aan het doen was en met wie.
Ik schaam me daar dan voor, tenslotte zijn we dit hele avontuur uit vrije wil aangegaan én zijn we al twee jaar onderweg. Welk “recht” heb ik dus eigenlijk om er nog steeds over te zagen en er wéér een blog aan te wijden? En hoe erg zijn mijn "worstelingen" eigenlijk, vergeleken met waar andere mensen mee moeten dealen? Ik kan 1001 dingen noemen die véél erger zijn, maar toch zit ik mezelf nu even in de weg met mijn eigen struggles.

Er bestaan vast ook spreuken die iets zeggen over dat het juist sterk is om je kwetsbaarheid te laten zien. Zo moet ik deze blog dan maar beschouwen. Tenslotte hoef ik voor niemand de schijn op te houden én is niemand verplicht om dit te lezen;)....

Ik hoorde van een toekomstig collega van het Regenbooghuis dat hij mijn blog gelezen had en hoopte dat ik misschien al over het Regenbooghuis geschreven had. Dat ga ik zéker een volgende keer doen, als het Regenbooghuis mijn comfort zone is geworden en de regenboogfamilie ook als de mijne voelt. En ik ga er alles aan doen om dat snel voor elkaar te krijgen, want ik weet ook dat ik nu eenmaal ben zoals ik ben, dat er niks anders op zit dan door dit gevoel te gaan en dat ik me over een maandje alweer heel anders voel. 
Tot die tijd hou ik mezelf datgene voor dat mij de afgelopen 2 jaar geholpen heeft, vul er maar één in: blijven gaan, life's what you make it en luck is an attitude 👊!!



dinsdag 13 maart 2018

Ter herinnering aan een heel bijzonder iemand

Afgelopen zondag overleed een fantastische vrouw. Mijn schoonmoeder.
Over schoonmoeders bestaan veel clichés. Ik herken ze niet. Ze komen er op neer dat het voor een moeder lastig schijnt te zijn om haar zoon te zien met een vriendin. En dat de relatie met de schoondochter daarom niet goed zou zijn en nooit zou kunnen worden. Wat ik daar van moet geloven weet ik niet. Maar de relatie met míjn schoonmoeder was vanaf dag één perfect.
Het viel me op dat op de dag dat zij overleed, de pagina van mijn blog veelvuldig bezocht werd. Dat kan toeval zijn, maar misschien was er een relatie. Misschien waren mensen benieuwd of ik een blog zou schrijven naar aanleiding van het overlijden van mijn schoonmoeder. Eigenlijk was er geen haar op mijn hoofd die daar aan dacht. Dit verlies is persoonlijk en intiem. Te verdrietig om met de buitenwereld te delen. Ik voel totaal niet de behoefte om aan wie dan ook uit te leggen hoe dit gegaan is, hoe het is om een overlijden van een zeer dichtbij en dierbaar iemand mee te maken, terwijl je in het buitenland woont. Eerlijk gezegd vraag ik me ook af wie daar op zit te wachten, anders dan uit nieuwsgierigheid. Misplaatste nieuwsgierigheid.

Maar toch, luisterend naar de muziek die straks op de uitvaart gespeeld wordt, voel ik de behoefte om als eerbetoon wél een blog aan haar te wijden. Om te vertellen over haar leven. En haar in míjn leven. 
Afgelopen donderdag waren Antoine en ik 22 jaar samen. 22 jaar is langer dan mijn halve leven. 22 jaar was zij als een moeder voor mij. En meer dan dat. Zij was niet áls een moeder voor mij, ze voelde als mijn moeder. Zoveel respect voor deze vrouw, vanaf het eerste moment dat ik haar leerde kennen, tot aan het afscheid toe. Omdat ze een humor bezat die de mijne was. Omdat ze nuchter was en dingen in perspectief kon plaatsen. Omdat zij belangstellend was en meelevend, maar zich nooit bemoeide met de keuzes die haar kinderen maakten. Als we gelukkig waren, was zij dat ook. Omdat zij in de 8 jaar dat ze ziek is geweest, de sterkste van ons allemaal was. Een voorbeeld voor haar naasten. Om niet op te geven, door te gaan, er het beste van te maken. Zonder te klagen. Zonder in een slachtofferrol te gaan zitten. En altijd met de nodige humor. Zij was en is voor mij absoluut mijn grootste inspiratie.

Op een dag in februari 2016 gingen we enigszins nerveus naar mijn schoonouders toe, om te vertellen dat we zouden gaan emigreren. We zouden het begrijpen, als ze er niet om zouden staan te juichen. En hoewel ze er inderdaad niet om stonden te springen, was wel direct duidelijk dat ze ook hier onze keus respecteerden. En blij voor óns waren. Direct nadat we weer naar huis reden, kreeg ik van haar een appje: “Ik ben er al aan gewend, hoor! Ik vind het heel leuk voor jullie.” Zo was ze. En vanaf toen leerde ze FaceTimen, zodat ze met Casper contact kon houden. Vroeger pasten ze op Casper op dagen dat wij moesten werken, in Hasselt was ze er via FaceTime voor Casper op de dagen dat hij alleen uit school kwam. We hadden enkele keren per week contact via Whatsapp over totaal onbelangrijke, zotte zaken. Appjes die nu nog waardevoller zijn. En die ik nu al mis. Ze had me vast vandaag al verteld wat ze vandaag gingen eten. Of ik een bepaalde serie ook had gezien. Wie er op bezoek kwam. Dat ze een bepaalde CD keihard zou aanzetten, omdat mijn schoonvader die er niet van hield, er toch niet was. En dan een hoop smileys erachter.

En nu is het stil. Ik kan gewoonweg niet geloven dat uitgerekend zij er niet meer is. Ik ben ontzettend verdrietig. Tegelijkertijd weet ik dat ze niet anders zou willen dan dat we doorgaan met ons leven. Een leven waar zij in mijn geval 22 jaar deel van heeft uitgemaakt en mij in die tijd zoveel warmte en liefde gegeven heeft op een manier die ik niet kende. Hoe graag had ik nog heel veel herinneringen met haar erbij gemaakt. Maar hoeveel mooie herinneringen heeft zij ons ook al gegeven. Niets dan respect voor deze vrouw.

En zo schreef ik dan toch nog een blog. Een ode aan mijn inspirerende, humorvolle, zotte en moedige schoonmoeder. Ik ga haar nooit vergeten.