donderdag 9 augustus 2018

Over een Arnhems Meisje in het Regenbooghuis 🏳️‍🌈

Bijna 3 maanden werk ik nu bij Regenbooghuis Limburg. Hoogste tijd om er een blog aan te besteden. Maar hoewel ik me dat al heel lang voorneem, is het nog niet zo evident om daadwerkelijk mijn gedachten op papier te krijgen. Omdat ik niet eenduidig kan zeggen hoe ik de afgelopen maanden heb beleefd. Omdat ik het gevoel heb er pas net te werken, in tegenstelling tot andere werkplekken waar ik na 3 maanden echt wel het gevoel had een beetje gesetteld te zijn. Omdat ik bang ben de verkeerde woorden te gebruiken, misschien?
Vast staat wél dat een item over mijn werk in het Regenbooghuis absoluut past in mijn blog. En hier kan ik wel duidelijk zeggen waarom ik dat vind: omdat ik trots ben op het werk dat ik doe!

Tussen het moment waarop ik wist dat ik de job kreeg en het moment van de daadwerkelijke start, zat een week of 6. Naast blijdschap, trotsheid en verwondering dat men MIJ had gekozen voor de job, voelde ik ook wel twijfels. 
Zet mij voor een klas en ik leg het naamwoordelijk gezegde uit, ongeacht op welke school. Maar van deze baan wist ik niet wat te verwachten. Wist ik al wel genoeg van de context om er in te werken? Nee, absoluut niet, maar zou ik me die snel genoeg eigen kunnen maken? En hoe zou het zijn, als hetero cisvrouw in de holebi- en T-gemeenschap? Zou er wel een match zijn? Zou ik geen stomme of kwetsende dingen zeggen? Zou men mij in de Regenbooggemeenschap niet zien als buitenstaander en zich afvragen of ik wel de juiste persoon ben om het Gelijke Kansenbeleid op te volgen? Vragen die heel lang hebben gespeeld, soms nog spelen en misschien nooit eenduidig te beantwoorden zullen zijn.

Er zijn echter 2 belangrijke zaken die maken dat ik op dit moment kan zeggen dat ik een toffe job heb, waar ik mij steeds meer als een vis in het water voel. Het eerste is, dat waar ik ook kom en wie ik ook ontmoet, van de eerste uitnodiging om naar een tentoonstelling in Tongeren te komen, tot op de dag van vandaag, iedereen zo ontzettend aardig is, behulpzaam ook, en geïnteresseerd. 
Wie mij iets beter kent en weet hoe het ging op mijn werk in Maastricht, vlak na onze emigratie, weet dat ik daar ontzettend opgelucht en dankbaar voor ben. Omdat ik als geen ander heb ervaren hoe het ook kan zijn als je start in een heel nieuwe omgeving, na 18 jaar op dezelfde plek gewerkt te hebben. 
Maar dat is een persoonlijke reden voor mij. De andere reden waarom ik mij in deze baan wil vastbijten en meer dan het beste van mezelf wil geven, heeft te maken met de maatschappij. De maatschappij die tolerant lijkt, maar het helaas nog lang niet is. Dat is me de afgelopen maanden al heel vaak pijnlijk duidelijk geworden. 
Toen ik de column las van Stijn (“Freek”, stijnzijn.com), die zijn focus volledig gelegd had op het redden van een jonge ekster en in zijn goedheid om een doos voor dit diertje te zoeken een café binnenstapte en daar geconfronteerd werd met gefluister over zijn geaardheid. 
Toen ik las over het homokoppel dat afgelopen week in Gent te maken kreeg met een ernstig geval van gaybashing. 
Toen ik tegenover de ouders van een transman zat, die vertelden over de zelfdoding van hun zoon. Enzovoort, enzovoort. 
Mijn baan is meer dan nodig, helaas. En het is niet dat ik als hetero-vrouw, die zelf nooit in deze situaties geweest is of zal zijn, mij niet in kan zetten om dit soort situaties in de toekomst te voorkomen. In MOET zetten en in WIL zetten. 
Ik ben nog lang niet goed genoeg thuis in mijn werk, ik leer nog elke dag. Er zullen nog veel momenten zijn waarop ik niet weet hoe ik in deze context het best kan reageren. Welke woorden ik moet vinden. Wat een juist voorstel of besluit is. Maar ik ga ervoor. Men heeft mij het vertrouwen gegeven om deze job te doen en dus ga ik die met mijn hele ziel en zaligheid zo goed mogelijk uitvoeren!

En zo kwam hij er dan toch, een blog over het Arnhemse Meisje in het Regenbooghuis. Een vrij serieuze dit keer en dat is oké. Wie weet is de volgende weer wat luchtiger. Over Nederlandse bankkaarten in Belgische winkels, over de Hollandset van Vlaams Muzikaal wonder Joe Hardy, of over hilarische aannames van mensen die zich laten misleiden door mijn nimmer afnemende Nederlandse tongval. 
We gaan het zien.....er zijn zoveel dingen waar ik als Nederlandse in België nog steeds tegenaan loop, of mij over verbaas, of die mij plezier doen.....Never a dull moment, zullen we maar zeggen. Belangrijkste is dat ik nu in mijn werk ook mijn steentje bij kan dragen in het land waar ik van hou. En dat geeft sowieso een goed gevoel!

vrijdag 29 juni 2018

Over de rol van Sociale Media

Al sinds vorige week doe ik mijn best om mij afzijdig te houden van de publieke opinie in Nederland naar aanleiding van het examendrama op de school in Maastricht, waar ondertussen iedereen van gehoord heeft en waarvan de meeste mensen wel weten dat ik getrouwd ben met een werknemer van deze school.
Ik doe dit in de 1e plaats omdat ik er inhoudelijk niks over wil zeggen, om discreet te zijn en omdat er eigenlijk niemand op mijn mening zit te wachten.
Ik doe dit ook, omdat ik de massale woede en ontreddering bij de examenkandidaten en hun ouders begrijp. Ik heb zelfs begrip voor de manier waarop een (kleine) groep mensen dit uit, hoewel dit niet mijn manier is en het met name verbaal naar mijn mening soms ook grenzen overschrijdt. Maar nogmaals, ik heb daar begrip voor. 

Toch kan ik het niet laten om mijn hart een beetje te luchten. 
20 jaar lang was ik docente Nederlands en leerde ik de leerlingen in mijn lessen “mediawijsheid” aan; het verstandig omgaan met sociale media. Ik leerde ze dat je na moet denken over wat je wilt delen, hoe verregaand een post op sociale media kan gaan, zelfs jaren later nog. Hoe funest het kan zijn om anderen via sociale media op een onheuse manier te benaderen en nog veel meer. Nooit gedacht dat er ooit een situatie zou zijn waarin de consequenties van alles maar roepen op sociale media nog eens zo dichtbij kwam.

Want echt, iedereen van Roodeschool tot Vlissingen, of het nu de bakker, een econoom, of een hondentrimster is,  lijkt een mening te hebben over wat er in Maastricht aan de hand is en vooral wat er moet gebeuren met de mensen die in hun ogen schuldig zijn. Mensen die nog nooit van deze school in Maastricht hadden gehoord, niet weten wat een PTA is, niet weten hoe de procedure rondom examens is geregeld, vertellen nu opeens luid en duidelijk wat er moet gebeuren met “de schoften” die dit veroorzaakt hebben.
1) als het zo makkelijk was om te zeggen waar dit fout is gegaan, dan was het vast niet zo ver gekomen 
2) iedereen over één kam scheren is nooit verstandig 
3) ongenuanceerd allerlei dingen roepen, die door andere mensen dan weer als waarheid kunnen worden opgevat, maakt het drama alleen maar groter. 
En 4) de verantwoordelijken die de consequenties er écht wel van zullen ondervinden, nadat dit onderzocht is, misschien zelfs wel als ze niet eens direct betrokken zijn, zijn ook gewoon mensen met familie, met een gezin, met kinderen. Die ook alles kunnen lezen wat er over hun partner, vader of moeder, enzovoort wordt verteld. Daar al eens bij nagedacht?!?

Nogmaals, geloof maar dat ik ook wel zie hoe groot dit drama is. En daarom ook begrip heb voor alle boosheid van de direct betrokkenen,  zelfs voor de manier waarop sommigen dit verbaal en soms fysiek uiten.
Maar alsjeblieft....het zou zo verstandig zijn als de rest van het land zich er gewoon buiten hield. Niet in de laatste plaats, omdat het merendeel van wat ik lees, nergens op gebaseerd is, maar nu wel zwart op wit staat. 
Gelukkig heb ik veel contacten in het onderwijs. Praat nog eens met je leerlingen over sociale media. Het kan heel leuk zijn, Facebook, Twitter, Instagram en wat niet meer. Maar aan de andere kant ook net zo verwoestend. Laten we er verstandig met zijn allen mee omgaan en het drama niet nog groter maken dan het is.


dinsdag 8 mei 2018

Over de buitenkant en de binnenkant. En dat schijn soms bedriegt.


Ik ben er aan begonnen, mijn nieuwe blog. Of ik hem ook daadwerkelijk post, weet ik nog niet. In de statistieken zie ik dat er elke dag op mijn blog gekeken wordt vanuit veel verschillende landen en naar verschillende posts. (Die van Joe doet het nog steeds het beste qua views, maar dat is ook geheel terecht 😉). Wat ik ermee zeggen wil; dat zou kunnen betekenen dat mensen toch wel geïnteresseerd zijn, of op zijn minst nieuwsgierig, naar het wel en wee van een Arnhems Meisje in Hasselt en haar gezin. 
Aan de andere kant: als ik schrijf wat me op dit moment het meeste bezighoudt in mijn hoofd (niet de praktische, dagelijkse dingetjes), dan kan ik me ook voorstellen dat het meer van hetzelfde is en mensen zich afvragen of ik nu nog steeds moet zagen over hetzelfde onderwerp.....
Maar vooruit, voor een groot deel is mijn blog ook bedoeld als dagboek voor mezelf en om later, als we grijs en bejaard in een “home” wonen (zou dat in Gent of Hasselt zijn?!), terug te kijken op ons hele emigratie-avontuur en vast te kunnen stellen dat het het allemaal waard is geweest. Want dat geloof ik nog steeds. Dat het “het” allemaal waard is. Al is dat “het” waarschijnlijk moeilijk te begrijpen voor anderen.

Bijna twee jaar wonen we nu in Hasselt. Dat is al best een tijd. Hoewel we af en toe nog tegen nieuwe dingen aanlopen (de aanvraag om straks te mogen stemmen, de keuze voor een middelbare school voor Casper die hier heel anders verloopt dan in Nederland, enzovoort), is twee jaar echt wel lang genoeg om je leven op de rit te krijgen, praktische zaken te regelen en een conclusie te trekken of je beter wél of beter níet had kunnen emigreren. Wel, voor ons is de conclusie absoluut dat we op onze plek zijn in België en gelukkig dus de keuze hebben gemaakt om alle schepen achter ons te verbranden en ervoor te gaan. Terug naar Nederland gaan we dan ook zeker niet meer.

Dat “het” waar ik hierboven over sprak en wat het na twee jaar voor mij nog steeds lastig maakt, heeft absoluut meer te maken met mezelf en mijn karakter.
Er zijn mensen die ons “stoer” vinden, omdat wij deze stap genomen hebben. Er zijn mensen die tegen me zeggen dat ze zeker verwacht hadden dat ik uiteindelijk een baan als deze, waar ik volgende week begin, zou vinden, gewoon om wie ik ben en wat ik laat zien. Er zeggen mensen dat ik “inmiddels vrij goed geïntegreerd ben”. Ik hoor dat mensen er “het volste vertrouwen in hebben” dat het allemaal op zijn pootjes terecht komt. Allemaal lovende woorden, waar ik heel blij mee ben. Die niet gezegd worden, om zomaar iets liefs te zeggen, maar omdat mensen ons kennen, van een afstand meekijken en meeleven en zien wat we gedaan hebben en waar we nu staan. Zowel in ons privéleven als op werkgebied.

Wat echter maar weinig mensen weten, is dat achter mijn lach, spontaniteit en zelfverzekerdheid iemand schuilgaat die moeite heeft met veranderingen, die niet zo makkelijk een praatje aanknoopt met mensen die ze nog niet zo goed kent, die dingen moeilijk kan relativeren en van zich afzetten. Die zich van tevoren enorm zorgen kan maken over hoe dingen die nieuw zijn zullen gaan. Pas op hè, als het nieuwe eenmaal mijn comfort zone is geworden, dan heb ik daar nog weinig last van. Dan weet ik hoe dingen gaan, weet ik van mezelf dat ik het kan en dan gá ik er ook voor. Maar voor die tijd niets van dat alles.


Volgende week begin ik aan mijn nieuwe job. Alweer, voor mijn gevoel . En hoe blij ik ook ben met deze baan, hoe zeer ik ook erin wil vliegen en dit ook zeker ga doen, op dit moment is het toch weer heel erg spannend. Ondanks dat ik al wat mensen bij het Regenbooghuis heb ontmoet, die me een zeer warm en gastvrij welkom hebben gegeven, voel ik toch weer een misselijkmakende spanning vlak onder mijn hart, hetzelfde als op de dag voor ik bij UCLL begon (waar ik 10 sept ‘17 een blog over schreef), in Eindhoven begon en in Maastricht begon. 
Vier keer in minder dan twee jaar tijd beginnen aan een nieuwe baan is niet evident voor iemand als ik, die daarvoor 18 jaar op dezelfde plek werkte. Of het inmiddels niet went, starten op een nieuwe plek?! Misschien is dat zo bij anderen, maar bij mij went er helaas weinig op dit vlak. Ik ervaar ondanks blijdschap en trots op dit moment vooral weer een enorme drempel. 

Gisteren las ik de spreuk “Kijk niet teveel achterom, die kant ga je toch niet op”. Wijze woorden. Helaas zijn gevoel en verstand iets totaal anders. Mijn verstand weet dat ook wel. Mijn gevoel is echter op zulke momenten vaak: "Was dit het nu echt allemaal waard? Was je niet beter in Nederland gebleven?” Op mijn werk in Nederland wist ik precies wat ik op dit moment aan het doen was en met wie.
Ik schaam me daar dan voor, tenslotte zijn we dit hele avontuur uit vrije wil aangegaan én zijn we al twee jaar onderweg. Welk “recht” heb ik dus eigenlijk om er nog steeds over te zagen en er wéér een blog aan te wijden? En hoe erg zijn mijn "worstelingen" eigenlijk, vergeleken met waar andere mensen mee moeten dealen? Ik kan 1001 dingen noemen die véél erger zijn, maar toch zit ik mezelf nu even in de weg met mijn eigen struggles.

Er bestaan vast ook spreuken die iets zeggen over dat het juist sterk is om je kwetsbaarheid te laten zien. Zo moet ik deze blog dan maar beschouwen. Tenslotte hoef ik voor niemand de schijn op te houden én is niemand verplicht om dit te lezen;)....

Ik hoorde van een toekomstig collega van het Regenbooghuis dat hij mijn blog gelezen had en hoopte dat ik misschien al over het Regenbooghuis geschreven had. Dat ga ik zéker een volgende keer doen, als het Regenbooghuis mijn comfort zone is geworden en de regenboogfamilie ook als de mijne voelt. En ik ga er alles aan doen om dat snel voor elkaar te krijgen, want ik weet ook dat ik nu eenmaal ben zoals ik ben, dat er niks anders op zit dan door dit gevoel te gaan en dat ik me over een maandje alweer heel anders voel. 
Tot die tijd hou ik mezelf datgene voor dat mij de afgelopen 2 jaar geholpen heeft, vul er maar één in: blijven gaan, life's what you make it en luck is an attitude 👊!!



dinsdag 13 maart 2018

Ter herinnering aan een heel bijzonder iemand

Afgelopen zondag overleed een fantastische vrouw. Mijn schoonmoeder.
Over schoonmoeders bestaan veel clichés. Ik herken ze niet. Ze komen er op neer dat het voor een moeder lastig schijnt te zijn om haar zoon te zien met een vriendin. En dat de relatie met de schoondochter daarom niet goed zou zijn en nooit zou kunnen worden. Wat ik daar van moet geloven weet ik niet. Maar de relatie met míjn schoonmoeder was vanaf dag één perfect.
Het viel me op dat op de dag dat zij overleed, de pagina van mijn blog veelvuldig bezocht werd. Dat kan toeval zijn, maar misschien was er een relatie. Misschien waren mensen benieuwd of ik een blog zou schrijven naar aanleiding van het overlijden van mijn schoonmoeder. Eigenlijk was er geen haar op mijn hoofd die daar aan dacht. Dit verlies is persoonlijk en intiem. Te verdrietig om met de buitenwereld te delen. Ik voel totaal niet de behoefte om aan wie dan ook uit te leggen hoe dit gegaan is, hoe het is om een overlijden van een zeer dichtbij en dierbaar iemand mee te maken, terwijl je in het buitenland woont. Eerlijk gezegd vraag ik me ook af wie daar op zit te wachten, anders dan uit nieuwsgierigheid. Misplaatste nieuwsgierigheid.

Maar toch, luisterend naar de muziek die straks op de uitvaart gespeeld wordt, voel ik de behoefte om als eerbetoon wél een blog aan haar te wijden. Om te vertellen over haar leven. En haar in míjn leven. 
Afgelopen donderdag waren Antoine en ik 22 jaar samen. 22 jaar is langer dan mijn halve leven. 22 jaar was zij als een moeder voor mij. En meer dan dat. Zij was niet áls een moeder voor mij, ze voelde als mijn moeder. Zoveel respect voor deze vrouw, vanaf het eerste moment dat ik haar leerde kennen, tot aan het afscheid toe. Omdat ze een humor bezat die de mijne was. Omdat ze nuchter was en dingen in perspectief kon plaatsen. Omdat zij belangstellend was en meelevend, maar zich nooit bemoeide met de keuzes die haar kinderen maakten. Als we gelukkig waren, was zij dat ook. Omdat zij in de 8 jaar dat ze ziek is geweest, de sterkste van ons allemaal was. Een voorbeeld voor haar naasten. Om niet op te geven, door te gaan, er het beste van te maken. Zonder te klagen. Zonder in een slachtofferrol te gaan zitten. En altijd met de nodige humor. Zij was en is voor mij absoluut mijn grootste inspiratie.

Op een dag in februari 2016 gingen we enigszins nerveus naar mijn schoonouders toe, om te vertellen dat we zouden gaan emigreren. We zouden het begrijpen, als ze er niet om zouden staan te juichen. En hoewel ze er inderdaad niet om stonden te springen, was wel direct duidelijk dat ze ook hier onze keus respecteerden. En blij voor óns waren. Direct nadat we weer naar huis reden, kreeg ik van haar een appje: “Ik ben er al aan gewend, hoor! Ik vind het heel leuk voor jullie.” Zo was ze. En vanaf toen leerde ze FaceTimen, zodat ze met Casper contact kon houden. Vroeger pasten ze op Casper op dagen dat wij moesten werken, in Hasselt was ze er via FaceTime voor Casper op de dagen dat hij alleen uit school kwam. We hadden enkele keren per week contact via Whatsapp over totaal onbelangrijke, zotte zaken. Appjes die nu nog waardevoller zijn. En die ik nu al mis. Ze had me vast vandaag al verteld wat ze vandaag gingen eten. Of ik een bepaalde serie ook had gezien. Wie er op bezoek kwam. Dat ze een bepaalde CD keihard zou aanzetten, omdat mijn schoonvader die er niet van hield, er toch niet was. En dan een hoop smileys erachter.

En nu is het stil. Ik kan gewoonweg niet geloven dat uitgerekend zij er niet meer is. Ik ben ontzettend verdrietig. Tegelijkertijd weet ik dat ze niet anders zou willen dan dat we doorgaan met ons leven. Een leven waar zij in mijn geval 22 jaar deel van heeft uitgemaakt en mij in die tijd zoveel warmte en liefde gegeven heeft op een manier die ik niet kende. Hoe graag had ik nog heel veel herinneringen met haar erbij gemaakt. Maar hoeveel mooie herinneringen heeft zij ons ook al gegeven. Niets dan respect voor deze vrouw.

En zo schreef ik dan toch nog een blog. Een ode aan mijn inspirerende, humorvolle, zotte en moedige schoonmoeder. Ik ga haar nooit vergeten.





zaterdag 3 maart 2018

Over een Arnhems Meisje en het Limburgsymbool

Het is alweer even geleden dat ik mijn laatste blog schreef. Meer precies vanaf 10 december, de dag van het Fanbal van Joe Hardy in de Ethias Arena. Wie echter denkt dat het lezen van mijn blog stil ligt als ik niet schrijf, heeft het mis. Mijn laatste blog, de recensie dus, wordt nog ELKE dag gelezen, zie ik in de statistieken. Ruim 3200 unieke views. Fantastisch. Leuk voor mij, maar ook voor de grote schlagerzanger. Die verdient het absoluut ook 🤘🤘🤘

Of er niks gebeurd is in de tussentijd? Echt wel! Meer dan me lief is soms. Niet dat een saai leven nou zo geweldig is, maar dat we ruim anderhalf jaar na onze emigratie nog steeds in een rollercoaster zitten, hoeft van mij nou ook weer niet. En toch is het zo. Een rollercoaster is soms leuk (op een kermis hou ik er niet van, maar niettemin zijn er mensen genoeg die er voor hun plezier in gaan) en soms ook niet. In figuurlijke zin wordt “rollercoaster” vaak gebruikt bij een leven waarin hoogtepunten en diepe dalen zich in razend tempo afwisselen. Nogal vaak zoals ons leven dus.
Dat maakt dat ik niet zo’n zin had de afgelopen weken om te schrijven. Op werkgebied zit ik weer in onzekerheid en het is ook alles behalve gemakkelijk om in een ander land te wonen, als in Nederland een heel dierbaar, heel dichtbij familielid niet lang meer te leven heeft. Mensen die me kennen uit het “echte” leven, weten wel waar ik mee worstel. In mijn blog hierover schrijven, daar heb ik niet zo’n behoefte aan op dit moment.

Maar hé, nu is er toch wel écht leuk nieuws dat het delen wel waard is! Iets dat me niet zou zijn overkomen, als ik niet geëmigreerd was naar Belgisch Limburg! En FIER dat ik er op ben!
Op Facebook is een pagina genaamd Limburgsymbool. Elke 2 weken is een bekende of iets minder bekende Limburger hier gasthoofdredacteur van en gunt hij/zij de volgers een kijkje in zijn/haar Limburgse leven. Dit alles uiteraard om het leven in onze mooie provincie en de mooie plekken en activiteiten die de provincie heeft, in de kijker te zetten.

En guess what?? Van 16 tot 29 maart ben ik gasthoofdredacteur!! Ik ja, het Arnhems Meisje in Hasselt! Whoop whoop!! Waarom? In de eerste plaats omdat ik ook een fiere Limburgse ben inmiddels. Daarnaast omdat het misschien best leuk is voor de Limburg minnende Facebookgebruikers, om hen een kijkje te gunnen in het leven van een “nieuwe Limburgse”. 
Ik zeg: liken allemaal die pagina! En hou ‘m zeker vanaf 16 maart in de gaten! 

Zoals gezegd: een rollercoaster zou geen rollercoaster zijn, als je naast dieptepunten niet ook hoogtepunten had. Wel, dit is overduidelijk één van de hoogtepunten in het leven van een Arnhems Meisje in Hasselt. En ik ga ze graag met jullie delen. Tot ziens op Facebook binnenkort!

zondag 10 december 2017

Recensie: 1100 uitzinnige Fans op het Fanbal van Joe Hardy!

Sinds 2014 schrijf ik een blog over mijn ervaringen en belevenissen als Arnhems Meisje in België. Ooit kwam er een post voorbij over het Fanbal van Joe Hardy; hoe het was om als 3 Nederlanders tussen 400 enthousiaste Vlamingen dit Fanbal te beleven.
Vandaag, 10 december 2017, beleefden deze 3 Nederlanders wederom het Fanbal van Joe Hardy. Met het grote verschil dat we dit mee mochten maken in, jawel, de Ethias Arena, tussen maar liefst ELFHONDERD uitzinnige fans!!!

Elke grote ster in een uitverkochte Ethias Arena verdient een recensie. Zo ook Joe Hardy. Voor mij is er geen betere plek om daar mijn blog een keertje voor te gebruiken. Tenslotte gaat die over mijn belevenissen in België. Welnu, DIT WAS EEN BELEVENIS!!!!

7 jaar geleden was het 1e Fanbal van Joe Hardy in het Ontmoetingscentrum van Rapertingen. Maar Joe werd populairder en populairder en het Fanbal verhuisde naar De Binder in Kiewit. Al voor de eerste editie in De Binder was de zaal daar te klein. En zo kwam het moment dat Joe en Danny het groots gingen aanpakken: Het 7e Fanbal zou een XXL-editie worden in de Ethias Arena in Hasselt!!
Maanden van voorbereiding gingen eraan vooraf. Geen moeite werd gespaard! Zo gingen Joe en Danny donderdag 19 oktober op promotour door de hele provincie om zoveel mogelijk affiches op te hangen als reclame voor het Fanbal. En elke vrijdag werden de fans op Facebook getrakteerd op een filmpje om alle voorbereidingen, geïnspireerd door de tips van Gunther Levi, te volgen. Het resultaat mocht er zijn: Area V van de Ethias Arena was volledig uitverkocht en nóg kon niet iedereen die dat wilde een kaartje bemachtigen.

Vandaag was dan de dag waar 1100 man op gewacht had! De hoogmis van het schlagerjaar! Het Fanbal der Fanbals! Busladingen fans, zelfs tot uit Basel/Kruibeke, trotseerden de sneeuw en stroomden toe aan de Ethias Arena. 
DJ Benny Dorm bracht de sfeer er al in met alom bekende Vlaamse nummers, men dronk eens een pintje tegen een democratische prijs, kocht een lotje voor de Tombola, of trakteerde zichzelf op een T-shirt van Joe, of zowaar een Joe Hardy kaars!
De zaal kwam al goed op stoom bij de klanken van Iwein Jacobs’ “Ik hou van u” en nog iets meer bij Bobby Prins’ “Sancta Maria”. 
Maar we kwamen natuurlijk allemaal voor Joe, Danny, TO, de Joe’ettes....en velen ook voor Joey. 







En tegen kwart na vier was het dan zover.......Joe Hardy, Vlaanderens wereldberoemde schlagerzanger, betrad het podium. Wat er toen volgde, is niet te beschrijven. Daar moet je bij geweest zijn. De zaal ontplofte gewoonweg! Nooit zoveel uitzinnige mensen bij elkaar gezien in zo’n goede sfeer. En Joe? Die was in topvorm! Manuela, Een beetje verliefd, Tingelingeling (speciaal voor mama Hardy als ode aan papa Hardy) en vele andere meezingers knalde hij de zaal in, muzikaal ondersteund door zijn volledige orkest Danny Jacobs, bijgestaan door TO en vele hulprodeo’s en omlijst door de Joe’ettes.  Ruim een uur lang voor ieder wat wils; van Vlaamse klassiekers, via een medley van Get Ready en een solo van Danny tot de Holland Set (Mercikes Joe, dat deed onze Nederlandse roots toch wel een beetje goed).

In één woord geweldig! En om het af te leren, werd het publiek daarna ook nog getrakteerd op een afterparty met DJ Yves Biza. Wat een middag, wat een ambiance, of zoals Joe het altijd zegt: Wat een feest!!!

Iets wat leuk is, gaat altijd snel voorbij. Wij zijn inmiddels weer thuis. Vroeger kwamen wij uit Arnhem naar het Fanbal en woonden wij het verste weg, nu zo ongeveer het dichtste bij. Er zullen mensen zijn die nog onderweg zijn, maar vast en zeker allemaal met een heel goed gevoel over deze namiddag.
“Mooi, het leven is mooi” zong Joe. En als Arnhems Meisje op het 7e Fanbal van Joe Hardy, kan ik niet anders dan dat beamen! 

Volgend jaar de grote zaal, Joe?!?!

zaterdag 25 november 2017

500 dagen!



Op de kop af 500 dagen geleden verhuisden wij van Nederland naar België. Waarschijnlijk is de eerste vraag die nu bij elk weldenkend mens opkomt: “500 dagen?! Hoe weet je dat zo precies?!” Het antwoord moet ik schuldig blijven; dat weet ik niet, ik kwam er toevallig achter, maar verder is dat ook niet zo belangrijk.
Belangrijker is de vraag die naar aanleiding van dit gegeven bij MIJ op kwam: hoeveel dagen moet je in een nieuw land gewoond hebben, alvorens het “gewoon” wordt? Alvorens je niet meer kunt spreken van: “Ik ben pas geleden hier komen wonen?” Alvorens je geen blog meer hoeft te wijden aan het leven van een Arnhems Meisje in Hasselt, puur vanwege het feit dat het Arnhems Meisje een Hasselts Meisje is geworden?
Wel, het antwoord is nog niet zo eenvoudig en het is maar net hoe je het bekijkt. 500 dagen lijkt aan de ene kant een eeuwigheid, maar aan de andere kant is het nog maar kort. Natuurlijk zijn wij al láng gewend aan het dagelijkse leven in België. Dat we hier al jaren zoveel mogelijk tijd doorbrachten, heeft daar vast mee te maken. En het feit dat wij in het bezit zijn van een Vlaams hart uiteraard ook! En natuurlijk staan wij al lang niet meer elke dag stil bij het feit dat wij 500 dagen geleden alles opgegeven hebben in Nederland om een nieuw leven te beginnen in België. En durf ik te beweren dat de meesten van jullie waarschijnlijk niet meer weten wat jullie 500 dagen geleden deden én ook niet meer precies kunnen navertellen wat jullie de afgelopen 500 dagen beleefd hebben. Dat laatste geldt voor ons ook; eenmaal verhuisd neemt het leven snel zijn gewone gang, zelfs als het in een ander land is.
Maar toch.... Toch nog best heel erg vaak worden wij er aan herinnerd dat in ons dagelijkse leven dat zijn gangetje gaat, aspecten zitten die te maken hebben met de stap die wij 500 dagen geleden zetten. Op heel divers gebied komen wij nog geregeld voor situaties te staan die bijvoorbeeld nieuw voor ons zijn of die erom vragen uit te leggen wie we zijn en wat we hier doen. De belastingaangiftes die zowel in Nederland als België voor het eerst moeten worden gedaan, zijn daar een saai voorbeeld van. Het verhaal dat wij laatst op café herkend werden door het artikel dat vorig jaar over ons in Het Belang van Limburg stond en dat iemand op Facebook had gelezen, is daar een grappig voorbeeld van. De vraag die bij ons opkomt:”Hoe moeten we eigenlijk ons Nederlandse paspoort verlengen?” is daar een praktisch voorbeeld van. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Neem nu de collega’s op mijn nieuwe Belgische werk, die nog altijd graag een grap maken over mij en mijn Nederlandse tongval. Of diezelfde Nederlandse tongval, die ervoor zorgde dat men bij een chocolatier dacht dat ik als toerist een doosje pralines mee terug wilde nemen naar Nederland. Of nog eens mijn Belgische collega’s, die niet weten wat “Taai Taai” is en die aanstaande maandag voor het eerst deze Nederlandse Sinterklaas traktatie zullen gaan proeven!

Dus hoewel zelfs óns dagelijks leven zijn gangetje gaat, is het in geen geval saai! En zoals je ziet zal het ook nog wel even duren voor het nieuwe eraf is en we niet meer voor vragen en uitdagingen zullen staan die het emigreren met zich mee heeft gebracht.
Één ding staat vast. Hoe complex de uitdagingen of vragen de afgelopen 500 dagen soms ook waren, terug naar Nederland gaan we niet meer. Home is where the heart is en een Vlaams hart gedijt nu eenmaal het beste in België!!!